Öztekin IŞIK

Hanginiz

2010-06-07T07:49:00.001-07:00

Kal diyebiliyor musun giden sevgilinin ardından ya da sen giderken öyle bir ses duyuyor musun arkandan, sen seviyor musun? sen seviliyor musun? hanginiz "dur, gitme" derdi, diğeri arkasını dönmeden hemen önce..
Sevgilinin peşinden gitmek değildir aşk, sevgiliyle birlikte gidebilmektir. Üşüdüğünde ceketini sevgiliye vermek değildir aşk, aynı battaniyenin altında ısınabilmektir. Sevgilinin gözlerinde kaybolmak değildir aşk, onun gözyaşında kendini görebilmektir. Birlikte iyi zaman geçirmek değildir aşk, ayrı kaldığında zamanın durmasıdır aksine...

Sesinde Kafiye

2010-05-28T08:06:00.000-07:00

Viranesi olurdum her anının,
Ölümsüzün olmayı isterdim.

Kirpiklerinde çiğ tanesi,
Yanağına düşen bir damla,
Gözyaşın olmak isterdim..

Nefesinde pâre,
Yüreğinde sevgi dolu bir çare,
Sesinde kafiye olmak isterdim..

Eyy dost!
Haber verin yâre,
Hasret kaldım o gözlere..

Bir Başkasınındır Artık Sevdiğin

2010-05-18T22:39:00.000-07:00

Ya yalnızsındır en büyük kalabalıklara inat
Ya da yalnız bırakılmışsındır yaşanmışlıklara inat..

Ya sevmişsindir yüreğin uyuşana kadar aşktan
Ya da aldatılmışsındır hiç yoktan..

Ya bekliyorsundur çalan her kapıda, telefonda
Ya da unutulmuşsundur çoktan oralarda..

Ya yanıyorsundur şimdi kor ateşiyle hasretin
Ya da ötekileşmişsindir bir başkasınındır artık sevdiğin..

Siz İstanbullular

2010-05-03T06:42:00.000-07:00

sevdalar böyle mi yaşanır bu şehirde,
bozuk paranın iki yüzü gibi mi aşklar
yani değersiz mi kalbin çarpıntıları,
unutulmalar kısa, aşk pamuk ipliği
hüzün daha mı hafif ne burada
kolları façalı serseri aşıkların memleketinde..

her ne kadar ışıklı da olsa geceleriniz
siz, istanbullular!
sevda şehrinde
aşkın bilmem kaç boyutlusunu yaşarken,
yine aşkın tuzağına düşmektesiniz.
bir bak kendine, ne haldesin
ya gözlerin yaşlı, ya yüreğin gam dolu

siz, istanbullular!
aşk şehrinde mi yaşıyorsunuz,
ne mecnun görmüştü istanbulu
ne de leyla kız kulesini

siz, istanbullular!
aşk şehrinde yaşadığınızı mı sanırsınız
bilmezsiniz ki
aşk sizinle bu şehirde yaşıyor...

Hani O Nerde...

2010-04-12T22:30:00.000-07:00

Sızladı yüreğim, ağladı gözüm
Kurudu dilim damağım yari görünce,
Yarimin yanında, yarin görünce..

Hani benim sevdiğim, hani o nerde..
Ürkek ceylan yüreği, hani o nerde..

İçimi titreten o ela gözleri
Yâd ellere mi bakıyor şimdi,
Ay ışığı yakamoz yüzlü
Benden sonra ona mı güldü...

Gitme Derken...

2010-04-07T08:28:00.000-07:00

Yine senin hüznün bastırdı yüreğime,
Çakılıp kaldın zihnime
Sensizlikten isyan eden bir köşesine,
Yalanın ateşinde eriyen
Masumiyetin kurbanı oldu sevdamız,
Önce bakışların çekildi üzerimden,
Sonra bir uçuruma attın yüreğimi koparıp.

Kanıyordu gözlerim,
Ve sözlerim ağlamaklıydı.
Her harfinde bir parça sökülüyordu içimden,
Gitme, derken son bakışının ardından...

Elâ Masumu

2010-03-28T22:04:00.000-07:00

Geleceksin...
Yarına, sabaha olmasa da akşama
Şafak sökerken değil, gittiğin gibi
Yakamoz vaktinde geleceksin.

Gittiğin gün yüzüme çöken hüzün,
Her gün büyüyen büyüdükçe ağırlaşan,
Sensizlik...

Gözyaşlarımdan nasiplenen ve,
Yeşermeyi bekleyen umutlarımla,
Kaçırmaya çalışırken bile
Elâ masumu, ağlamaklı
Bakışlarının esiri olurdum...

Kırıntılardan Umut Ağaçları

2010-03-27T06:17:00.000-07:00

Yine soldurdun yüzümü,
Bahar diye gülmüştüm oysa
Bilebilir miydim ki
Fırtınadan sağlam çıkmadığını sevdaların,
Kırıntılardan umut ağaçları yaptım
Her bir dalına seni kondurdum,
Her bir çiçeğe senin adınla seslendim
Yine de büyütemedim seni, sevdanı...

Yakamoz Sessizliği

2010-03-09T23:23:00.000-08:00

Aşk bir gece masalıysa eğer,
Ben mehtabıyım.
Sen dolu yüreğimde yaşıyorum
Yakamoz sessizliğini gecelerin..

Gözden uzak derin karanlıklarda,
Kuytularda yaşardık sevdamızı.
İçimde fırtınalar kopsada sana dair,
Hasretin dolu gözlerimde yaşıyorum
Yakamoz sessizliğini gecelerin..

Karanlığın bütün kasvetine inat
Yüreğime aksın ela gözlerin.
Güneşe ihanet edercesine
Işıksız gökyüzüne bir şiir yazalım,
Biraz senli biraz benli..

Seni Sevmek

2010-02-08T22:48:00.000-08:00

Seni sevmek, nedensiz ya da birçok nedene bağlı kendimde aramak seni, senli ya da sensiz aşkın sarhoşu olmak...
Seni sevmek, beklemek zaman gözetmeksizin, gündüzleri göremeden gecelere bağlı yaşamak, sabahın güneşinde başkalarından saklamaya çalışmak seni ve bu yüzden simsiyah gecelere gömülmek yalnız gözlerinin ışığında...
Seni sevmek, apansızca tutulmak ne gördüğümü kestiremeden gözlerinde kaybolmak, nefes almayı unutmak seninleyken...
Seni sevmek, seni sensiz de yaşayabilmemde ki tutkuda gizlidir. Sensizken çektiğim acılarda, kuruttuğum göz pınarımda, ettiğim dualarda, yatıp kalkmamda, yiyip içmemde, her anımda her yanımda olansın sen, bilmesen de sen her zaman benimlesin aslında, yokluğunda bir sen yarattım kendime, sevgime karşılık verip gözlerimdeki yaşı elleriyle silen, köze dönen kalbimi nefesiyle ferahlatan, feri sönen gözlerime ışık veren bir "sen"...
Seni sevmek, bakışlarınla can bulup gözyaşına can verircesine azraille dans edip yaşama tutunmak arası anlamı sadece yüreğimde gizli bir duygu...
Seni sevmek, bunu sana söyleyememek, ezilerek büzülerek sana doğrudan bakmaya çekinmek, aptallaşıncaya kadar kaçırmak gözlerimi...
Ve seni sevmek, ölüp ölüp dirilerek her defasında yeniden seni sevmektir...

Şafak...

2010-01-07T08:12:00.000-08:00

İçimi acıtan şafak, bu yükselen güneş mi?
Her bir gecenin seherinde seni gözlediğim şafak, bu kızaran güneş mi?
Eyyy ufukta yükselen, adına umut denilen güneş,
Uzayan gecelerde pes etmedim uykusuzluğa,
Vazgeçmedim beklemekten ve kederim olan şafağı saymaktan.

Yatağına serdiğim al bayrak hasretini giderdiğim resmindir,
Herkes eziyor, sen gittiğinden beri,
Sanki üzerimde var olup da farketmediğim bir kalkanı kaldırmışlar gibi,
Artık her darbe yüzüme, yüreğime direk iniyor,
Senin yokluğunda rotası şaşmış gemi gibiyim,
Sığınacak bir liman arıyorum,
Kocaman yüreğini bulamayınca oturup ağlıyorum.
Ağlıyorum, göz yaşımı silecek birini bulamıyorum.
Uzatılan hiçbir el senin elin gibi değil abi...

Memleket Kara Duman

2009-12-05T06:41:00.000-08:00

Akarsuyun bucağında bakar semaya,
Ufku karanlık basana dek, yalnız..

Gece ağırdır korku verir,
Silkelenirsin ovalarsın gözlerini
Bakarsın memleket kara duman,
Adımını atarsın bağlanır bileğin.

Gece karanlıktır ışık saç
Yumruğun sıkı, sesin gür
Gözün pek, ağzında tek nefes, memleket..
Bir ihanet, fırtına gibi sert
Bir ihanet, ölüm gibi bilinmez
Gaflet, dalalet..
Aç ve bitab millet..

Ölüm ipekten değil mi?
Bugün de, yarın da
Vurulacağını bilsen de başının, sen dik tut..

Akarsuyun bucağında bakar semaya,
Şafak sökene dek, yalnız..

Ağlayan Gözlerim, Gülen Gözlerim...

2009-12-02T08:26:00.000-08:00

Yüz gülerken yürek ağlar bazen, kimse bilmez ama derdi vardır tebessüm eden dudakların ifade edemediği, aksine gizlediği..
En büyük mücadeledir gülmek, bazen ince bir hastalığa, bazen bir ihanete ya da yenilgiye yani her haliyle dertlere, üzüntüye karşı mücadelenin masumane şeklidir gülmek. Öyledir ki, işin aslına aykırı düşünceler doğar gülen kişi hakkında gamsız, umursamaz hatta yüzsüz gibi ithamlara maruz kalır. Tüm bu yakıştırmalar umurunda değildir gülen yüzlerin. Üzüntüleri saklamak zordur, hele çevrenizde insan selleri varsa bu hem zor hem de mecburiyetliktir. Tüm bunlara sebep olan yani üzüntülerini saklama hissini doğuran duygusallıktır derinlerde. Aşırı duygusal kişiler ağlamak için; güneşli bir havanın kapanmasını bile neden sayabilir. Böylesine masum olan duygusallık hissi bile çevredekiler tarafından sinsice bir zaaf haline getirilebilir, duygusallığınız bazen küçük düşürebilir ya da kendinizi ifade etmenizi zorlaştırabilir. Bu yönünüzü size karşı koz olarak kullananlar bile olabilir işte bunları yaşamamak için gözyaşlarını gizleme gereği duyar insan. Sorunların ortaya çıkmasından sonraki baskı da derinlere gömülmenin nedenidir. İnsanlar sorunları olduğunda çevresinde herkesi değil, onun için değerli olduğuna inandığı kişileri görmek ister ve yalnız onlara anlatabilir anlatacak birşeyi varsa.. Sorunları olan biriyle fazla ilgilenmek onu daha da yalnızlığa itebilir, herkesin, "neyin var?" gibi anlatma mecburiyeti besleyen sorular sorması baskı altında hissetmesine ve muhtemel bir duygu patlamasına yol açabilir. Yine bunlara maruz kalmamak için gülücüklerin arkasına saklanmak tek seçenektir, inzivaya da çekilebilir ama bunu tavsiye etmiyoruz.:) ve en zoru günümüz şartlarında insanlar normal yaşantılarında gülemezken sıkıntısı olan birinin gülmesi imkansızdır ama çaresiz, birazda mecburiyetten gülmek için aşırı davranışlarda bulunabilir, normal seyreden bir zaman diliminin devamını tanınmayacak kadar hareketli, saçma, bazen de gereksiz davranışlar sergileyerek bile geçirebilir. Herşey sadece bir tebessüm değil, hayata tutunmaktır aynı zamanda...

Yüzüme vurmuşsa şayet ince bir tebessümün halka halka gamzeleri, gözlerime iyi bak çünkü ancak o zaman görürsün içimdeki düğüm düğüm dertleri... diyerek de güzel bir şekilde gözlerin herşeyi açığa vurduğunu belirtebiliriz..

Neden Çekip Gitmek İster İnsan?

2009-10-30T10:55:00.000-07:00

Gitmek, dönüşü olsun olmasın gitmek bir sebebe bağlıdır her zaman, bazen bir başarıdır bazense kayıp.

Niyettir aslında gidilen yolun sonunu düşündüren, hangi niyetle gidiyorsa insan o niyete uygun yola sapar. Çekip gitmek istiyorsa insan amaç gitmektir, gidebileceğini gösterebilmektir hem kendine hem çevresine, nereye gittiğinin hiçbir önemi yoktur aslında.

İnsan sevince gitmek ister; kavuşmuyorsa elleri sevdiğininkine, söyleyemiyor ya da gösteremiyorsa, sevilmiyorsa yahut gitmek ister insan.

Duyulmuyorsa gitmek ister insan; anlatamıyorsa, yanlış anlatıyorsa, yanlış anlaşılıyorsa, umursanmıyorsa yokmuşçasına gitmek ister insan.

Aldatılınca gider insan; kaçtığı şey hatıralardır, dört duvar anımsatıyorsa ihaneti, bir film şeridi gibi gözüküyorsa ihanetin başrolü, gitmek için güzel bir neden.

Bir başlangıçtır kimileri için gitmek; yeni insanlar, kader arayışları ve umutlar gitmeye sürükler bazen. Gitmek sadece gidiş değil, aynı zamanda geliştir de; İnsan gidiyorsa yani kararlı ise arkasını dönüp yürümeye, yollar biter ve işte o yolun bittiği yere gelmiş demektir insan.

Eğer terkederek gidiyorsa insan; sadece o değil geride bıraktığı da gitmiş demektir. O giderek tek kalmıştır, gerideki ise ilk giden olamadığı için gitmiştir, çünkü aslında başarabilseydi ilk giden o olurdu, ilk giden değildir sadece giden bazıları kalarak gitmiştir. İşte bu yüzdendir ki gitmek bazen başarıdır. Beden ile ruhun farklı yerde yaşaması da gidiştir, beden mahkumsa kalmaya, ruh tutsak olmak istemez, olmak istediği yere gider ve bu genelde bir sevgilinin yüreğidir.

Gitmek bazen ölümdür; kelimelerin kifayetsiz, acıların tarifsiz kaldığı bir gidiş, yani her türlü haliyle gitmek bir ayrılık, büyük bir acıdır.

Buna rağmen yine de gidiyorsa insan, elbet geçerli bir sebebi var ve her sebebin temeli yine insandır şüphesiz...
Şanslıdır nereye gittiğini bilen insan, bilmeyen ise şansını arıyordur işin aslı. Lâkin neden kaçtığını biliyorsa insan gittiği yolun önemi yoktur onun için, yüreği yol gösterir gitmek isteyene...

Sonucuna katlanmayı bilmeli insan gidişlerinin, iyi düşünmeli; kimle ya da kimse olmadan gideceği yoldan bir gün dönüp dönmeyeceğini. Sadece gitmek, ilk giden olmak ya da gitmiş olmak için yürümemeli ufkun bittiği yere...
Ve eğer arkasından onun için yükselen ''gitme'' diye bir haykırış varsa ya da bunu umuyorsa bir daha düşünmeli çekip gitmeyi...

Kal Diyememiştim Sen Giderken

2009-10-28T09:43:00.000-07:00

Kal diyememiştim sen giderken
Sorsalardı; gitmesin, şimdi gitmesin diye haykırırdım,
Hiç gelmezdi şimdi gitmesinlerin sonu...
Nereye gidiyorsun aabi, elimi niye bırakıyor, gözlerini niye kaçırıyosun,
Baksana bi bana, sen ağlıyor musun?
Ellerin saçlarımın arasından sıyrılıyor,
Saate baktın, vakit geldi mi, gidiyor musun.
Sana ihtiyacım var gitme desem, kalamazsın diye üzülürsün.

Bugün uyandığımda üstüm açıktı abi, sen gideli böyle uyanmaya alıştım,
Sen varken hiç üstüm açık uyanmamıştım.
Geceleri en son sen yatardın, benim üzerimi örtmeden girmezdin yatağa,
Sen bilmezsin ama üzerimi bilerek açıyordum, gözlerim de sıkıca yumulu olurdu, uyumazdım.
Sen gittin ya, biliyorum, çok üşüyeceğim...

Gönlüm Aşk Ederken

2009-10-28T08:59:00.000-07:00

Seni sevdiğimi, bir sen mi görmemiştin?
Bir sana mı gösterememiştim yoksa,

Öylesine yakındı ki bedenim sana,
Yüreğime olan uzaklığını kestiremedim.

Gönlüm aşk ederken, gözlerim hasreti işliyordu,
Gecenin karanlığına dökerken içimi,
Seni anlattığımda, kelimenin kifayetsiz kaldığı anlarda
Korkuyu nakış nakış işledi yüreğime, sessiz geceler...

Ölüm Olsun Sebebimiz

2009-10-27T08:41:00.000-07:00

Konusunu açma ayrılığın,
Bırak, ölüm olsun sebebimiz.
Sana bağlıdır yüreğim,
Dalgalarla boğuşan iskele gibi,
Poyraza karşı yaprak gibi,
Israrcı, keçi inadı misali.
Güneşe dik uçan martı gibi,
Özgürlüğe yürüyen mahkûm gibi,
İkrâma giden saki gibi,
Gelirim sana doğru,
Gözlerin gözlerime değsin diye...

Üşümüyorum Artık

2009-10-07T06:40:00.000-07:00

Herkesin hayatında bir dönüm noktası vardır ya, asla unutamayacağı ya da unutuğunu farkettiğinde kendine kızıp zihninde canlandırma gereği hissettiği...
6-7 yıl öncesiydi o nokta bende canlandığında, nokta denildiğine aldanmayın, yüksek bir dağın keskin virajını dönerken uçuruma bakıpta dönebildiğinize sevinirsiniz ya, onun gibi birşeydir işte dönüm noktası denilen noktaya dönüp baktığınızda hissettikleriniz, bazen bir olay, bazen bir kişi olabilir sebebi ve eğer mutlu olduğunuzu hissederseniz bir gün, sebep olan şeye içinizde bir hayranlık ya da borçlanma belirdiğini de hissedersiniz.
Hayatındaki dönüm noktası aynı zamanda zincirlerini kırmaktır. Ben bu zincirleri çocukluğumdan koparak kırdım. 7 yıl önce girdiğim, şu an bu yazıyı yazdığım iş yerim hayatımdaki dönüm noktasının başlangıcıdır. Olgunlaştım, zorlandım sonra alıştım, gördüm ve yaşadım, düştüm ama doğruldum, ezmeden ezildim ben oldum, Çok çalışıyordum, ilk zamanlar harcamak için kazanırdım sonradan da biriktirmek için kazandım. Bir halı sahada geceleri çalışırdım, arkadaşlarımın yüzünü unutmuş gibiydim. Geceleri üşürdüm, geceler ayaz olurdu zaten... Yeri geldi iki iş yaparak çalıştım, akrabalarım babama kızar olmuştu, yazık değil mi çocuğa ne gerek var, diye. Her seferinde araya girip 'zorlanırsam çalışmam' diye havalı ama çocuksu bir sesle cevap verirdim. Şimdi 3 saat uykuyla bile 21 saati ayık geçirmeye alıştım. Eğer ben bu işe girmemiş olsaydım, şimdilerde gördüğüm okul arkadaşlarımla kimbilir hangi belaya ortaktım...
Gece eve gide gele, korkuya alıştım, artık arkamda duyduğum ses beni ürkütmüyor. En önemlisi artık üşümüyordum. Yalnız değildim, iş arkadaşlarım vardı benden yaşça büyük olan, insanları tanıdım, üşüyen insanları gördüm benliksizlikten, özgüveni olmayan üşümeye mahkûmdu. Dönüp arkanıza baktığınızda eğer görebiliyorsanız o noktayı, bağlantı kurabiliyorsan bugünle, yarınla. Siz de üşümeyenlerdensiniz. Daha sonralarda yeni dönüm noktalarından geçtim sevdiklerimin, emek verenlerin yardımlarıyla eğer size el uzatan biri varsa, ona güvenin ve kırın zincirlerinizi... Belki yıllar sonra şimdi benim yaptığım gibi yazma gereği hissedeceksin ve içinden gelen bir hapşırık gibi, kahkaha gibi engelleyemeyeceksin bu hissi, işte o zaman yaz. Bir beyaz kağıdın sinesine dök yılları...

IMF Başkanını Teğet Geçen Ayakkabı...

2009-10-04T22:44:00.000-07:00

Geçtiğimiz günlerde meydana gelen ayakkabı fırlatma olayı ilk değil bildiğiniz üzere ve görünen o ki son da olmayacak önemli olan bu protesto yöntemine bundan sonra kimler maruz kalacak. IMF başkanının memleketimde yeri olamaz diyorsan eğer, ki bunu dedi protestocu genç, öyle ise fırlattığın yere dikkat edeceksin, ona el uzatıp kapıdan sokanlara ne fırlatacağını da şimdiden düşünmeye başlamalısın... Ayrıca bu kadar ses getiren ve geleceği olan bu eylem için çok daha dikkatli olmak gerekir. Nasıl Mı? Şöyle ki; atılan ayakkabı yeri üretim olmalı, mevsimsel şartlara uygun olarak yazın sandalet, kışın bot tercih edilmeli (thermo taban kokusuz olursa da ayrı bir artısı olur). Fırlatma esnasında ayakkabının birçok fotoğrafı çekildiğinden boya ve cilası da düzgün olmalı...

Neredeyim Ben!..

2009-10-03T06:27:00.000-07:00

Şaşkın, tek kelimeyle buydu, atacağım bir sonraki adımın nereye götüreceğini bilmeden yürümenin, konuşacağım ilk kişinin beni nereye sürükleyeceğini bilmemenin verdiği ürkekliğin ve gözümün gördüğüne alışmamış olmamın tek kelimeyle ifade edilmesiydi "şaşkınlık"...
Aldığım nefesi kesercesine sıktığım gravat, gün boyu iliğinden çıkmayan düğmesiyle ceket ve kardeşimin aldığı haraç karşılığında boyadığı kunduralarım, farklı mı gösteriyordu beni? bazıları neredeyse yataktan kalktığı gibi gelmişti, ya benim gömleğim ya da hemen uzakta ki çocuğun sinekkaydı traşı, niye canıma kastediyordum boynuma kendi ellerimle geçirdiğim gravatla... Babam saçımı kestirmem için neden abime göndermişti beni ısrarla, saçım toplanacak kadar uzun değildi ki, saçını toplayan erkekler var. Hep en arkada, elimi koyacak yer bulmakta zorlanarak bekledim. Birilerine küs gibi, birşeylerden kaçar gibi mühürlü dilim, görmez gözlerim vardı...
Çabuk belli ettiler kendilerini; saçı uzun olan çocuğun aklı kısaydı, adamlığını ise buradaki kıyafetleriyle uyuduğunu düşündüğüm yatağında bırakmıştı kanımca... Eteği kısa kızın dilinin uzun olduğunu, eline beline diline hakim olamadığını gördüm, gömlek düğmeleri açıktı giyinmekte kararsız kalmış(!) olmalılar ya da evden aceleyle çıkmışlardır diye düşündüm çaylakça, dikkatimi çeken şey tarif ettiğim tipteki herkes birbirlerini tanıyordu, anladım ki 2-3 yıllıklar burada...
Beyaz önlüklüler gelmeye başlamıştı artık; güleryüzlü, hoş sohbet, yılların nefreti ile bakan, iğneleyici konuşan, pek azı heyecanlı olan gibi farklı kişilerdi. Başladılar tek tek tanımaya çalışmaya, ne tanıma ama, daha ilk haftadan hepsi yanlış tanımıştı beni, daha ilk sözlerinde anlıyordum oturduğum yerin yanlış olduğunu, cam tarafı en arka köşeye sığınmıştım, yapacak birşey yok, bakacağım yeri bilmiyorum, kendisine bakanlara ahkâm kesenleri görmüştüm, belki kendileri farkında değil ama çok komik görünüyorlar dışarıdan, 'öldürürüm lan seni' 'gören gözlerini oyarım' vururum, koyarım, keserim, yüzlerde tebessüm yaratan boş insanlar...
Dışarı bakıyordum camdan, böylece kimse kesmezdi herhalde beni...
"Köşe güzeli" diye, seslendi bir nefes, "dışarı gönderiyim daha rahat bakarsın" diye, bir ses daha arkasından, bu beni titretti, şaşırdım çünkü bana sesleniyordu o ses... ve ard arda sıraladı sözlerini "gözden uzaktayım, görmezler konuşayım diye düşünme, kötü olur" dedi. Evet gözden uzaktayım bunu ben istemiştim ama onun bahsettiği şeyden dolayı değildi ki, herkes benim gibi düşünmüyor, bunu daha öncelerde de birçok kez farketmiştim zaten, ben farklı yorum getirirdim her zaman. Biri gitti diğeri geldi, afallamıştım kim doğru kim yanlış kestirmek zordu. Karanlıktan güneşe çıkar gibiydi, kamaşmıştı gözlerim... İlk günden hem nefrete boğulmuş hem de beklentilere girmiştim. Onca arkadaş adayına nasıl görünmüştüm acaba ne düşünüyorlardı hakkımda pek önemi yoktu düşüncelerinin ama neden yanlış düşünsünler ki.
Neredeyim ben? diye sordum kendime, geldiğim yere hiç benzemiyordu. Benim geldiğim yere okul demiştik ki öyle idi. Eğer öyle ise burası ne? 8 yılım geçmişti geldiğim yerde, hep sevilmiştim, herkes birbirini inciğine küçüğüne kadar iyi tanıyordu. Beyaz önlüklüler benzerlik gösteriyordu bazen ama onlarında içini biliyorduk hiç değilse, gerçek düşüncelerini hakkımızda.
Birinci sınıf ilk günkü gibi değişmeden geçti. Taa ki ikinci sınıfta müthiş insanlığa sahip beyaz önlüksüz hocamla tanışana kadar bulunduğum yer hakkında sabit düşüncelerim vardı. Geldiğim yere çok benziyordu kendisi, tek başına okuldu bana, sevgi, ilgi, bilgi, yardım, rehberlik, doğruluk, samimilik vs. vs. vs.
İkinci sınıf...
Üçüncü sınıf...
Dördüncü sınıf...
Bu binayı terk edeceğim inşallah bu sene, inşallah demem gitmem gerektiği içindir. Ama "okulum" bitsin istemiyorum hem de hiç.
Galiba okuldan uzaklaştırıldım, ceza mı aldım? bilmiyorum. Ama okulumun listesinden adım silineceğine üzerimde o kadar emeği varken, dünyadan izim silinsin daha iyi...

Muhasebe

2009-09-29T02:13:00.000-07:00

Alacaklı senetleri sevdim
İndirilecek KDV yi de,
Duran hiçbir şeyi sevmedim
Arsalar, binalar, demirbaşların dışında,
Bir de kasayı sevdim borç bakiye verdiğinde,
Şüpheli alacağa yer vermedim gönlümde,
Ne teminat mektubu, ne de avans
Dolduramadılar bankalara gelen havalenin yerini,
Giden hiçbir şeyi sevmedim ben…

Tesellüm fazlalarını sevdim
Yan bakmadım sayım noksanlarına,
Alınan çeklerin kısa
Borç senetlerinin uzun vadelisini sevdim,
Çek de vade yoktu oysa ki…
Hiçbir satıcıyla hoş sohbetim olmadı
Alıcılar yanımdaydı ne de olsa,

Peşin satış kelimesini sevdim,
Ortaklardan alacağı gözledim,
Ödenmiş sermaye tek dayanağımdı.
Ben istememiştim ki ödenecek vergiyi
Yeri geldi hazır değerleri de sevdim…

(Muhasebeyi bana sevdiren öğretmenim Gülnur Çelik'e)

Sevmekten Korkmak

2009-09-25T07:16:00.000-07:00

Çok şeyden korktum yaşantım boyunca, gök gürültüsü, yalnızlık, yükseklik bunlardan sadece birkaçı ve sıradan olanı, korkmaktan korkmadım. Güçsüzlük değildi korkmak, aksine güç kazandırırdı korktuklarımdan uzak olmak, güvende olduğunu bilmek…

Bir de sevmekten korktum, sevgimden, sevgimin sıfatından çekindim. Aşkın sevgiliye ve sevdiğin, hayranlık duyduğun birine olan anlamını bulmaya çalıştım. Aşk ile bağlanmıştım biliyordum, hayrandım, seviyordum ve kıskanıyordum gereken her hissi yaşıyordum ama niye diye sorduğumda cevabını veremiyordum kendime.. Hak etmiyor mu? Her şeyin en iyisini hem de. O sevginin en iyisini hak ediyordu, belki benim sevgimin onun için bir önemi yoktu ama sevilecek, değer verilecek en doğru kişiydi. Doğru kişiydi olmasına da ben doğru mu seviyordum, boyutu tartışılmazdı, kimseyi sevmediğim kadar diye çok güzel ifade ediyordum kendimce…

Bir arkadaşımın benim bu durumumu şaka konusu yaparak dile getirmesinden sonra; sevgimin dışarıdan nasıl göründüğünü kavramış bulundum, öyle ki ona olan sevgim başkaları tarafından kıskanıldı bile, artık benimde bu durumun açılımını kendime yapma gereğini hissettim. Korkum harekete geçti, kendime vereceğim cevaptan çekindim, ya utanacaktım kendimden ya da başım dik olacaktı karşısında. İki seçenekli bir cevap vardı önümde; “ben sevgiliyi sever gibi seviyorum.” ya da “ben onu seviyorum ya açıklaması yok.” diyecektim. Tereddütlü sevdim hep, hiç rahat değildim. Bakışlarımı dahil sorguladım, göz yaşlarımı da. Ama verecektim sonuçta cevabını kendime,

Hatalar yapmaya başladım çünkü doğrularım onunla ilişkiliydi, onun eseriydi. Göreceğim tepkiyi beklemeye koyulmuştum ki her hatam için çok geçmeden gereken tepkiyi gördüm. Uzaklaştırır kendinden, benim yapamadığımı ona yaptırmaya çalıştım. Eğer hissettiğim sevgi yanlış olan, olmasından korktuğum hislerden oluşsaydı, küserdim sevgiliye küser gibi, uzaklaşırdım. Ama gösterdiği her tepki beni ateşledi, hırsa soktu. Üzüldüm onu üzdüğüm için. Daha da bağlandım, gösterdiği tepki hatamın yanlışlığınaydı, kişiliğimeydi. Nihayet bir sonuca ulaştı hislerimin sıfatı “sıfatsız.” Özel bir sevgi…

Artık biliyorum nasıl sevdiğimi, rahatım. Bunda tereddüte düşmemin bile hata olduğunu düşündüm sonrasında ama kolay değildi. Sonuca ulaşmamda bana büyük yardımı olan hatalarım, sonuca ulaşmak için kullandığım yanlış bir yoldu, olan yine bana oldu. Gözden ve gönülden düştüm…

Sevmekten korktum ya, kendimle gurur duyuyorum…

Derin ve Soğuk

2009-09-17T08:43:00.000-07:00

Yalnız koyuyorum yastığa başımı
Ve, tek atıyorum adımlarımı sonsuzluğa,
Yıldızları dağladığım yüreğime
Bir nefes arıyorum, derin ve soğuk.
İliklerime işlemesini istediğim
Derin ve soğuk bir nefes;
Bulabilir miyim? Bilmiyorum.
Tıpkı her gece daldığım uykunun içinde,
Rüyalarıma ne zaman gireceğini bilmediğim gibi..
Hasretinden kavrulmuş yüreğim
Derman istemez, ölüm orucunda gözlerim..
Ölümü yaşıyor bedenim sensizlikte,
Kara toprağın harareti sararken başımı
Derin ve Soğuk bir nefes istiyorum,
Kalbimi yerinden sökecek kadar şiddetli..
Hasretimi dindirecek kadar da, senli...

Yağmanın ağır bilançosu...

2009-09-14T07:01:00.000-07:00

Ülkemizde meydana gelen maddi manevi son yılların en büyük felaketini geride bıraktık. 30'u aşkın vatandaşımızın can verdiği felakette hikayeleri yürek parçalayan kayıplar da oldu. Binlerce ev ve iş yeri kullanılamaz, ya da ağır hasarlı hale geldi. 2 gün süreyle etkisini gösteren yağış yaşamı felç ettiği gibi ekonomik çıkmazdan kurtulmaya çalışan ticarethaneleri de tahrip etti. Bu felaketi dört gözle bekler gibi hareket eden bir grup hayâsız insan(!) yağmaya girişti. Felaketin vurduğu fabrika depolarını yağmalayan insanlar(!) yüzsüzlükleriyle de yaptıkları hırsızlığı savunmaktan çekinmedi. Felaketin şehrinin valisi yaptığı açıklamada yağmanın adını '' açlıktan hırsızlık yapma'' olarak nitelendirdi, açlık; bu insanlar neden aç? kendinize sordunuz mu?
Felaketin yaralarını sarmaya çalışıyor İstanbul.
Yapılan yağma felaketin ta kendisiydi, zaten yara almış mağdurlar mallarının sadece selin değil yağmacılarında gazabına uğradığını görmesi oldukça acı...
Yapılan yağma; emek hırsızlığıydı, birikimlerini götürdüler kucak kucak, mal sahibinin gözyaşları, çocuklarının rızkı bir çuval içinde gidiyordu. Üç beş şerefsizin yaptıkları; yardımsever özelliğini karaladı milletin, acıyı paylaşırdık biz milletçe, insanların acısından çıkar sağladılar kendilerine, kiminin üzüntüsü kiminin sevinci olur sözünün çakalcı tavrını sergilediler...
Selde çok sayıda canı yitirdik, bir çoğu kayboldu, kaybolanlar arasında insanlıkta vardı... İnsanlığını kaybetmişti o (yağmacı)toplum, kaybolanlardan umutlar kesiliyor yavaş yavaş bir kere kaybetmişsen bir daha bulamazsın...
Yağmanın bilançosu ağır: İnsanlık ölmüş, defin işlemleri kalpte yapılacaktır... Eliniz kalbinizde olsun, insanlığınıza, insanlığımıza, milletimizin adına karşı sorumluluk gösterip şapkanızı önünüze koyarak bir düşünün, eliniz kalbinizde olsun...

Açılıma uğradı analar...

2009-09-09T06:23:00.000-07:00

Bir açılım türküsü tutturdular dillere, ardında ne hesaplar yapılıyor bilmiyoruz ama tutarsa, işte o zaman birilerinin ekmeğine katmer katmer yağ sürülecek diye tahmin etmek zor değil. Bir taraftan da bu oyun diye nitelendirdiğimiz aslını ve kurallarını bilmediğimiz açılıma cephe alıp kendi doğrularını ya da başka bir deyimle hamlesini yapıyor bu oyunda, herşey oyunun oynanma mantığına uygun, karşılıklı hamle yapan; cisimde görünür, fakat düşüncede kime ait olduğu ya da kimin yönlendirmesi olduğu belli olmayan söylemlerde bulunan kişiler sadece oyunu oynayanların bildiği kurallarla çeviriyorlar oyunu ve taşlar masa üzerinde sonunu bilmedikleri bir oyun uğruna kendilerini yönetmesine öyle ya da böyle izin verdikleri eller tarafından döndürülüyor, bazen sert hamlerler ile masaya çarptırılıyor yine bir hamle olarak...
Herşey oyun mantığına uygun ama her oyunda olduğu gibi elbet bu oyunda da mızıkçılık yapan var; oyuna karışmaması şart olan mehmetçik... Oyun masada oynandı, renkli ışıkları aydınlatırken lobilerini, gölgeleri bile yoktu perdenin arkasında oysa biz ordayız diyorlardı her seferinde, orada mehmetçik vardı... Oyunun perde arkası dağlarda bekliyordu mehmetçik, anasını, vatanını, namusunu, gururunu ve ecdad şehitlerini; zemheri karanlıkta elleri tetikte, mavi beresiyle, er künyesiyle korkusuzca bekliyordu. Ve her zaman perdenin arkasında başka bir düşünceyle bekleyen oyunun hırsızı yine bir ihanetle birşeyleri değiştirdi, eksiltti.
Düşürdü toprağa mehmetçiği, şehit koydular adını, oyuna devam ettiler, yine bir ihanet, bir şerefsizlik düşürdü toprağa mehmetçiği, şehit koydular adını, yine... yine... ve yeniden...
Şehidin kulağına adı fısıldanmadı babası tarafından, Vatan Sağolsun! diye iki kelime çıktı ağzından, gözler kuru yürek yangın yeri, bakışlardan belli... Anası vardı ama diyecek sözü yoktu, bir tane, bir tane daha olsaydı keşke dedi, gözleri yaşlıydı yüreği kararlı bayrak sarılı tabuta sarılışında ki öfkeden belliydi içine oturan hırs. Bitsin istiyordu ama öyle böyle değil, köküne doğru kazınarak, tek tek, leş leş üstüne bitirilsin istiyordu... Ve ardından gelen kalabalık şehidin, tek yumruk, tek söz, ateş düştüğü yeri değil, ateş nereye düşerse düşsün düştüğü yer şehit ocağıysa beni de yakar düşüncesiyle, Türk'ü, Kürt'ü, Çerkez'i, Azeri'si, şarklısı garblısı...
Bu oyun bitmez, oyuncular birbirine o kadar hamle yapıyor ama her ne hikmetse bileği bükülen olmuyor... Hamleler yapmacık mı? Büyük bir bilmece bu oyun ama ne yukarıdan aşağı(!) ne de (s)ağdan (s)ola, oyuncu listesi kalabalık bu liste son bulup yeni bir liste oluşturulacak kuraya kadar umutsuz bekleyeceğiz, boyun eğmeden...
Oyunun adını açılım, sızısını da anaların yüreğine koydular ve eşlerin ve çocukların...
Açılıma uğradı analar...

Öztekin IŞIK... 09/08/2009

Alt tarafı kapı diil mi canım...

2009-09-06T22:08:00.000-07:00

Sene 1937. O sene...
*Yabancının elindeki Şark Demiryolu’nu satın almış, Ziraat Bankası Kanunu’nu çıkarmış, Denizbank Kanunu’nu çıkarmış, kalkınmanın omurgası Sümerbank’ın Nazilli Basma Fabrikası’nı hizmete sokmuş, İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi’ni açmış, Karabük Demir Çelik’in temelini atmış, bugün kullandığımız “açı, çap, üçgen, artı, eksi” gibi Türkçe terimleri türeterek “geometri kitabı”nı yazmış, Meteoroloji Genel Müdürlüğü’nü kurmuş, dünyanın ilk savaş pilotu, evladı, Sabiha Gökçen’le birlikte Tunceli Pertek’te köprü açmış, sonra dönüp, İstanbul Dolmabahçe’de Türkiye’nin ilk resim galerisini açmış, Ankara Üniversitesi’nde Tıp Fakültesi kurulması için kanun çıkarmış, Hatay’ın bağımsızlığını Milletler Cemiyeti’ne tanıtmış Mustafa Kemal... Hasta o sıralar... Ve, gitmiş Trabzon’a, o tarihi açıklamayı yapmış: “Bana ait olan tüm mal varlığımı millete armağan ediyorum.”
*O sene...1937’de.
*Bir kolu Erzurum’dan gelen, 15 subay ve 50 erden oluşan iki seçkin birlik, Serdarbulak Yaylası’nda buluşur. Hava bıçak... Mıhtepe rotasını takip edip, düz duvar buzullarıyla insanı gördüğünde bile ürperten Ahora Göçüğü’nden geçerek, “tarihi” tırmanışa başlar. Neden tarihi? Hiçbir Türk çıkmamıştır oraya çünkü... İlk, 108 sene önce, Alman profesör Friedrich von Parrot çıkmış, sonra, Rus çıkmış, İngiliz çıkmış, Belçikalı çıkmış, ama Türk hiç çıkmamış... Başlarlar tırmanmaya... Dedim ya, 15 subay, başlarında topçu kurmay binbaşı... Subayların arasında, bir de şair var, piyade teğmen... E 50 tane ere, 15 subay çok değil mi? Değil... Çünkü, bir Atatürk büstü taşımaktadırlar, ulu öndere teşekkür olarak... Ağır tabii... Sırt çantasında subayların, sırayla, değişe değişe...Çıkarlar. Doruğa koyarlar.Yanına bayrak.*Etekleri hep bizimdi...O gün, doruğu da bizim olur.*Ağrı Dağı’dır orası.Ararat değil, Ağrı...Anadolu’nun doruğu.*Topçu kurmay binbaşı...Cevdet Sunay.Sonra, cumhurbaşkanı.*Şair teğmen desen...Oturur oraya, bakar memlekete, memleketin çatısından, çıkarır kâğıdını kalemini, topçu kurmay binbaşı söyler, o yazar... Bir metal şişenin içine konularak, Ağrı’nın doruğunda buzların içine gömülen o tarihi tutanakta, şu tarihi cümle yazar:
“Türkiye’nin en büyük adamının büstünü,
Türkiye’nin en yüksek dağına armağan ediyoruz!”
*Fazıl Hüsnü...Dağlarca’dır o teğmen.*
Armağana, armağan...
Ruh, şuur, vefa, yurt sevgisi.
*Ee-eeh bana ne be!Di mi?

Hürriyet gazetesi Yılmaz ÖZDİL

Selamlama...

2009-09-02T22:14:00.000-07:00

Merhaba,

İnsanlar paylaşmak ister, bu paylaşmadan kasıt duygulardır düşüncelerdir. Bunun için ise, ya iyi bir dost, bir aile ferdi, çiçek böcek kısaca onu dinleyecek rahatlamasını sağlayacak, tatmin olduğunu hissettirecek cisimler arar... Ya da dışarıya açılmayı düşünerek sanal sayfalar kurar ve düşüncelerini buralar aracılığıyla aksederek bu ihtiyacını giderir. Ben de bundan böyle bu sayfa aracılığıyla, duygu, düşünce, yorum, eleştri ve takdirlerimi ilgi gösterenlere aktarmayı düşünüyorum...